REWIZJA: Suma wszystkich strachów (Netflix)

Minęło 20 lat od premiery jednego z moich ulubionych thrillerów politycznych z udziałem Bena Afflecka. Pamiętam jak w czerwcu 2002 roku, gdy już rok szkolny dobiegał końca, całą klasą wybraliśmy się na ten film do kina Silver Screen Gdynia. Wtedy była to niezwykle nowoczesna placówka z ośmioma salami, w sumie mieszczącymi ponad 2100 widzów. Sam pracowałem w tym kinie 2 lata i był to świetny czas w moim życiu. Dziś wróciłem sobie wspomnieniami do tej produkcji, co wynikło w dużej mierze z powodów obecnej wojny, jaka rozgrywa się na terytorium Ukrainy. Federacja Rosyjska ciągle grozi użyciem broni atomowej, kryzys dopadł cały świat i pierwszy raz od dawna jesteśmy na skraju potężnego, globalnego konfliktu. Warto zatem przypomnieć sobie, co dotyczy obu stron, dlaczego wojna nuklearna nie ma zwycięzców i nikt na niej nie skorzysta.

James Bond 007 #2: Eidolon

Pierwszy komiks o przygodach agenta 007, zatytułowany "Warg" naprawdę mi się spodobał. Dostałem bowiem klasyczną opowieść o słynnym agencie MI6, pełną pościgów, strzelanin, trupów i głupotek, a przy tym główny antagonista miał ciekawy motyw. Jaki? Bo mógł robić to, co robił. Słowem klasyczny psychopata. Na temat drugiego tomu naczytałem się wiele złego. Że rozczarowuje, nuży, jest wtórny, przewidywalny i tak dalej. Tylko wiecie... dla mnie ogólnie filmy z udziałem postaci Jamesa Bonda są wtórne, nieskomplikowane oraz fabularnie boleśnie przewidywalne. Niemniej taka jest konwencja tej serii, zawsze tak ją rozumiałem i nigdy mi ona nie przeszkadzała. Moim ulubionym odcinkiem jest zresztą "Licencja na zabijanie" bo tam Bond przynajmniej krwawi i ostro dostaje w skórę. Dlatego siadając do "Eidolon" nastawiłem się na lekką, niezobowiązującą lekturę i... dostałem w 100% to czego oczekiwałem.

Lady S #7: Sekunda wieczności

Seria szpiegowska, opisująca perypetie pięknej Estonki, ukrywającej się pod pseudonimem Lady S, wciągnęła mnie dość szybko. Była bardziej realistyczna od wielu innych historii tego typu, choć oczywiście nadal posiadała typowy dla tego gatunku styl. Szania Rivkas, córka estońskiego naukowca, która została adoptowana przez jego przyjaciół z USA, już po zakończeniu Zimnej Wojny, nie ma lekkiego życia. Od czasu odkrycia jej prawdziwej tożsamości przez kilka agencji wywiadowczych, jest ciągle szantażowana i wpada w różne kłopoty. Dawna złodziejka, biegle znająca kilka języków, piękna i zręczna, jest wymarzonym celem dla takich ludzi. Bo w końcu kto po niej zapłacze? Cóż... zdziwilibyście się.

Velvet #3: Człowiek, który ukradł świat

Gdy zaczynałem swoją przygodę z "Velvet" od razu czułem, że nie będzie to nic ponadczasowego. Przez pierwsze dwa tomy komiks absolutnie niczym mnie nie zaskoczył, zatem nie szykowałem się na specjalnie porażający finał. Mimo wszystko ostatni album w pewnym miejscu mnie podszedł o tyłu i dał prztyczka w nos. Tak, w końcu doszło do naprawdę ciekawego zwrotu akcji, choć sam finał udało mi się odgadnąć w większej części już podczas lektury drugiego tomu. Czy jednak żałuję czasu spędzonego nad tym komiksem i przygodą w świecie szpiegów? Ani trochę, a powodów dla tego stanu rzeczy jest kilka.

Velvet #2: Tajne życie umarlaków

Pierwszy tom "Velvet" czytało mi się bardzo przyjemnie, choć niczym specjalnie mnie nie zaskoczył. Drugi w praktyce dał mi wszystko to czego oczekiwałem od komiksu opowiadającego historię o wojnie szpiegów. Czy też "grze" jak to nazywają sami bohaterowie tej opowieści. Zatem wciąż mamy tutaj wszelkie sprawdzone chwyty z filmów o Jasonie Bournie czy Jamesie Bondzie, tyle że główna postać to seksowna kobieta, niekoniecznie w sukience. Tytułowa Velvet Templeton powoli zaczyna odkrywać kolejne zakamarki gry prowadzonej za jej plecami. Dowiaduje się, że jej mąż, zresztą też tajniak, niesłusznie posądzony o bycie podwójnym agentem, zginął niepotrzebnie, ktoś tuszuje sprawę z przeszłości na którą wpadł X-14, a sama Velvet nie tylko jest kozłem ofiarnym, ale i niewygodnym fragmentem całej układanki. Tak przedstawia się rys fabularny drugiego tomu i jedno trzeba przyznać - w swej, skądinąd sztampowej formie, wypada doskonale.

Velvet #1: U kresu

Uwielbiam książki, komiksy i filmy o tematyce kryminalnej oraz szpiegowskiej. Jeszcze szczenięciem będąc sięgnąłem po Ludluma, MacLeana, Higginsa i Chriestie z czasem wzbogacając swoją biblioteczkę o nowe nazwiska. Z drugiej strony nie cierpię seriali pokroju "CSI: Kryminalne zagadki (podaj nazwę miasta)", gdyż zwyczajnie są naiwne i głupie od strony fabularnej. Po "Velvet" sięgnąłem bez cienia wahania, licząc na bardzo ciekawą opowieść szpiegowską. Wiecie, Zimna Wojna początku lat 70-tych, tajemnicza śmierć agentów super tajnej agencji wywiadowczej z siedzibą w Londynie, seksowna agentka i mroczna przeszłość. Co mogło pójść nie tak? Ano jedna rzecz - zbytnia wtórność.

Nocny recepcjonista

Serial Susanne Bier jest oparty na powieści Johna le Carre, która ujrzała światło dzienne w 1993 roku. Nocny recepcjonista opowiadał losy byłego żołnierza brytyjskiego, który starał się zdemaskować handlarza bronią w czasie końca Zimnej Wojny. Dzieło Bier przenosi ten sam konflikt na czasy współczesne i robi to wręcz perfekcyjnie. Zmieniły się rządy, czasy oraz ludzie, jednak motyw pozostał ten sam - władza oraz związane z nią pieniądze. Nie będę się jednak w tym materiale odnosić do tego jak przeniesiono wątki z książki na srebrny ekran. skupię się na ocenie serialu jako takim z pominięciem dzieła Johna le Carre. Dlaczego? Bo warto podejść do tego serialu właśnie od tej strony.

Most szpiegów

Zimna Wojna zakończyła się niespełna trzy dekady temu. Nadal jednak odczuwamy jej skutki, tak jak innych konfliktów zbrojnych XX wieku. Most szpiegów opowiada ten fragment historii, gdy powstawał Mur Berliński oraz potęgowało się napięcie pomiędzy Wschodem a Zachodem. W cały ten tygiel wydarzeń zostaje wrzucony zwykły prawnik, mający za zadanie uczestniczyć w niecodziennych wydarzeniach. Coś co dotąd było dla niego tylko politycznym oraz medialnym mitem, staje się faktem, a ludzie których uważał za sojuszników okazują się być równie bezwzględni jak wrogowie.