Dźwięki grozy, czyli co nas przeraża

Czego tak naprawdę się boimy oglądając film czy grając w grę? Ciemności, czyhających w cieniu potworów lub zamaskowanego mordercy, a może wyskakujących znienacka duchów? Wszystko to nie byłoby straszne gdyby nie klimat, budowany w dużej mierze przez dźwięk. Przyjrzyjmy się więc uważniej temu zjawisku i sprawdźmy co sprawia, że ciarki pełzną nam po plecach, a groza staje się wręcz namacalna.

Strach miał wielkie oczy

Kiedyś słowo horror kojarzyło się ze strachem, dziś przytacza na myśl tylko krew i poszatkowane zwłoki. W obecnym „popcornowym” kinie rządzą slashery i wszelkiej maści niskobudżetowe produkcje, na których sztuczna krew leje się hektolitrami. Prawdą jest że w przeszłości powstawało równie dużo podobnych produkcji, jednak nie były one, przynajmniej w większości, aż tak tępe i obrzydliwe. Ikony gatunku nadal trzymają się wysoko i większość z nich wygrała ekranową walkę z czasem, jednak ciężko znaleźć godnych im następców.

Terror w hokejowej masce

Piątek trzynastego zdarza się niemal co roku. Dzień ten kojarzy się z pechem, a co bardziej przesądni ludzie doszukują się w tym prawdy, sami tworząc niechciane sytuacje. Jednak nie o przesądach dziś będziemy prawić, a filmie. Właściwie serii filmów, zapoczątkowanej w 1980 roku przez Seana S. Cunninghama. Tak, mowa o słynnym Piątku Trzynastego i zakrwawionej, hokejowej masce Jasona Voorheesa. 

Materiał zawiera spoilery! Czujcie się ostrzeżeni.