Sięgając po "Miasto 44" byłem pełen nadziei i optymizmu. Jan Komas, autor rewelacyjnej "Sali samobójców", dostał w swe ręce kolejny poważny temat. Tym razem bliskie chyba każdemu Polakowi - Powstanie Warszawskie. Świetnie zaplanowana akcja, będąca jednocześnie zrywem młodych Polaków wierzących w sojusz z Anglią. Ta jednak nas zdradziła, Rosjanie nie pomogli, patrząc biernie z drugiego brzegu Wisły jak Niemcy mordowali mieszkańców Warszawy. W całej tej piekielnej pożodze istniała nadal miłość, co nierzadko pokazywali młodzi ludzie. Udzielano ślubów, rodziły się dzieci, życie walczyło o każdy łyk powietrza w ruinach palonego miasta. Niestety Komas nie sprostał moim oczekiwaniom i po zapodaniu rewelacyjnego startu, potem przeszedł w wir absurdu zmieszanego z porządnym dramatem. Miało być coś co porwie młodych, ale reżyser, odpowiedzialny również za scenariusz, chyba zapomniał, że robi film wojenny.
