Drugi tom Krucjaty jest bardzo dynamiczny i pokazuje prawdziwe oblicze człowieka w dążeniu do władzy. Wykorzystując Boga jako marionetkę i usprawiedliwienie swoich czynów, niszczy wszystko czego się dotknie w imię potęgi, której zasad nie rozumie. Nadaje zatem wypaczony sens uwalniając dziką, bezrozumną oraz morderczą furię. Czyni tak jak jego poprzednicy, nie chcący nawet spróbować pojąć z czym maja do czynienia. W całym tym tyglu znajduje się Wilhelm z Sonnac i jego brat Walter oraz elitarny oddział krzyżowców. Po przetrwaniu, choć nie w komplecie starcia pod katakumbami Diametty oraz odkryciu przedziwnego pomieszczenia, w którym znajdował się basen z czymś co nazwali "Żywe srebro" (dosłownie, nie w przenośni), zostają zdani na samych siebie. Zaś zło nigdy nie śpi.
