Miss Marple: Hotel Bertram

Czas na kolejne odświeżenie klasyka literatury, czyli kryminał Agathy Christie w komiksowej odsłonie. Tym razem trafiłem na przygodę Miss Marple, której nie czytałem wcześniej ani nie pamiętam abym natrafił na jej ekranizację. Muszę przyznać, że to jeden z krwawszych epizodów w życiu słynnej emerytki, bowiem trup ściele się tutaj gęsto od pierwszych stron. Natomiast tytułowy Hotel Bertram szybko staje się nie tylko sceną zbrodni, ale również swoistym wehikułem czasu.

Dinokalipsa

Dinokalipsa to jeden z tych tytułów, który bardzo trudno mi jednoznacznie ocenić. Bowiem z jednej strony widzę jak wielu osobom się on podoba, a z drugiej mi totalnie nie przypadł do gustu, choć lubię tego typu gry. Lubię Munchkina, lubię Eksplodujące kotki czy inne popaprane karcianki, ale tutaj kompletnie nie umiałem się znaleźć. Dla mnie rozgrywka w Dinokalipsę zawsze była totalnie powtarzalna. Ładna gra, solidnie wydana, z interesującą mechaniką, ale mimo wszystko nudziłem się przy niej niczym nastolatek na zlocie starych ciotek.

W cieniu drzew #4: Pierwsza wiosna

Jest to jedna z tych serii dla najmłodszych, gdzie zawsze podczas lektury, szczególnie w finale, emocjo mocno targają moim sercem. Jednak tym razem oglądając ostatnie strony tego komiksu ryczałem niczym dziecko, które upadło na chodnik i zdarło sobie oba kolana. Czwarty tom okazał się bowiem przepakowany humorem, ale w ostatecznym rozrachunku smakuje on słodko-gorzko. Boleśnie, a zarazem potrafi pokrzepić.

Unboxing #141: Atiwa, Terakotowa armia

Jakiś czas temu wpadły w moje ręce dwie gry strategiczne, z półki zwanej potocznie euro-sucharem. Innymi słowy gromadzimy zasoby, zarządzamy nimi i przekuwamy w punkty. W pierwszym wypadku jest to Atiwa, którą już nieco ograłem, czyli kolejny tytuł spod reki Uwe Rosenberga. Facet ma sporo tego na swoim koncie, a ja sam nieraz dobrze bawiłem się na jego produkcjach. Agricola, Patchwork, Kawerna, choć osobiście moją ulubioną jest Le Havre, w którego tłukłem namiętnie przez wiele lat. Zresztą część jego gier recenzowałem i znajdziecie je na blogu. Drugi tytuł to Terakotowa armia, polskiego duetu, czyli Przemysława Fornali i Adama Kwapińskiego. Również uznanych projektantów, z czego ten drugi ma zasłużenie rangę światową. Zajrzyjmy dziś do pudeł i zobaczmy, jak wyglądają te gry od środka.

Lucky Luke na siodełku

Lubię zabawę konwencją w starych seriach. Bardzo przypadły mi do gustu komiksy o Lucky Luke'u skierowane do dojrzalszego czytelnika. Chętnie sięgam po Kid Luke czy nowe odsłony serii, dlatego bez wahania zabrałem się i za ten album. Do tego przemawiał do mnie autor, czyli Mawil, który napisał i narysował bardzo dobry Kinderland. Tylko to co tam zadziałało, tutaj jakoś nie do końca mi podeszło. No niby był humor, niby był ten znany mi z serii Morrisa Dziki Zachód, ale finalnie zacząłem w końcu ziewać podczas lektury. I w tym materiale postaram się wyjaśnić czemu tak się stało.

TER #2: Przewodnik

Czy seria TER jest czymś wybitnym, ponadczasowym albo wyróżniającym się z tłumu podobnych tematycznie dzieł? Tak szczerze to nie, ale mimo wszystko skradła moje serce i wylądowała w kolekcji, gdzie trafiają tylko tytuły, do których chce ciągle wracać. Zatem w tym materiale bardziej skupię się na kwestii, dlaczego tak się stało i co zaważyło finalnie na moim tak optymistycznym odbiorze TER. Bowiem zgadzam się z wieloma recenzentami, którzy mówią wprost, że jest to dzieło na swój sposób wtórne, którego pierwszy tom wyróżniało jedynie zakończenie. Tak, to prawda. Niemniej komiks ten ma pewne atuty, które bardzo przemawiają za powracaniem do tej przygody raz za razem.

Delisie #2: Mniam, mniam, mniam!

Czas na powrót do Delilandu, czyli miejsca, gdzie poszczególne postacie mają imiona związane z wszelkiej maści pysznościami. Główną bohaterką jest Ramen, jedna z sióstr Pasta, które wspólnie prowadzą restaurację. Oraz razem pakują się w kłopoty. W tym albumie główna bohaterka będzie musiała wykonać zupę wedle antycznego przepisu, zmierzy się w wojnie z mieszkankami Słodkości oraz przygotuje masę pyszności.

Myszka Miki podróżuje w czasie

Ach, podróże w czasie. Temat zawsze na... czasie, który nigdy się nie znudzi i można go wałkować na miliard sposobów. Tym razem dostajemy jego kolejną wariację w wydaniu Myszogrodzkim, a raczej Myszki Miki, skaczącej po różnych epokach. W każdej ląduje jednak tylko na chwilę i to do tego w sposób losowy, choć czasy dinozaurów odwiedza kilkukrotnie. Spójrzmy zatem z dystansu na tą dziwaczną przygodę, przesyconą absurdem oraz humorem.

Zakręcone węże

Jestem wielkim fanem dwóch gier - starej planszówki o wdzięcznej nazwie Węże i drabiny oraz klasyku gier na komórki (i nie tylko) czyli Snake. Z tego powodu bez wahania sięgnąłem po Zakręcone węże, czyli naprawdę interesującą, dynamiczną oraz bardzo ciekawą grę dla przedszkolaków, gdzie jako dorosły gracz bawiłem się wyśmienicie. A wszystko to za sprawą... piankowych segmentów. Tak, ta gra jest trochę nietypowa, o czym napiszę za chwilę.

Yakari #14: Lot kruków

Tym razem dzielny Yakari zmierzy się z przebiegłym krukiem, aby ratować jednego z członków plemienia. Chodzi o Powolnego Łosia, który dotąd występował tylko epizodycznie, podobnie jak Zaspane Oko. Obaj panowie tym razem odgrywają ważniejsze role, szczególnie ten pierwszy, bowiem wpada w tarapaty. Oto pewien kruk, imieniem Mik-Mak, za pomocą magii zaczyna przejmować władzę nad słabym umysłem człowieka. Tym sposobem pragnie spełnić swój ambitny plan, nie licząc się z jego konsekwencjami. Tymczasem Yakari i Tęcza w towarzystwie Małego Pioruna starają się odszukać zaginionego współplemieńca.

Czarodzieje i ich dzieje #2

Oj dzieje się, dzieje w tej serii, a drugi tom wręcz kipi przygodą oraz zwrotami akcji. Mamy zatem dokończenie przygody ze smokiem Dreadkingiem, kilka kolejnych starć z niecielesną formą Fantomena, który pragnie zemsty oraz odzyskać dawne ciało, a przy okazji w samym świecie budzą się nowe monstra. Tak, tutaj naprawdę dużo się dzieje, a czarodzieje mają ręce pełne pracy, bowiem zło nigdy nie śpi. Ono co najwyżej wypatruje okazji, aby ponownie siać trwogę na świecie.

Buła, kot, koza, ser, pizza... na opak

Lubie gry karciane bazujące na zręczności i spostrzegawczości. Są dynamiczne, często nie zajmują dużo miejsca i świetnie nadają się na imprezę albo domówkę. Jedną z nich jest ta na zdjęciu obok, o bardzo długim i dziwnym tytule, który podczas zabawy będziemy w kółko powtarzać niczym mantrę. Tak, dobrze czytacie. Sensem zabawy jest powtarzanie tych pięciu słów, ale istniej kilka kruczków, które ją poważnie urozmaicają.

Szkło, śnieg i jabłka oraz inne historie

Neil Gaiman jest bezapelacyjnie jednym z największych autorów komiksowych naszych czasów. Jego uniwersum Sandmana to czyste złoto, a inne opowieści również niosą wiele wartościowych, nieraz przedstawionych w formie filozoficznej, treści. Nie inaczej jest z prezentowanym tutaj zbiorem opowiadań, zawierającym trzy historie. Tytułowe "Szkło, śnieg i jabłka" oraz "Trollowy most" i "Jak rozmawiać z dziewczynami na prywatkach". Każda z tych historii jest unikalna oraz zupełnie na nowo podchodzi do ogranych motywów.

Rycerze Heliopolis #3: Rubedo, faza czerwienienia

Jodorowsky to Jodorowsky. Mieszanka geniuszu oraz naprawdę porytych pomysłów. Przynajmniej tak to wygląda z mojej perspektywy, bo choć nie jestem fanem tego scenarzysty, to poznałem dość sporą liczbę jego dzieł. No ma jakiś taki wewnętrzny magnes, który mimo wszystko mnie przyciąga do komiksów jakie wyszły spod jego reki. Szczególnie, ze współpracuje z genialnymi artystami, zatem jego prace często są okraszone fenomenalnym rysunkiem. W przypadku Rycerzy Heliopolis jest podobnie, choć tutaj dochodzi również element umiejętnego mieszania fikcji z faktami historycznymi, dzięki czemu naprawdę przyjemnie czyta mi się tą serię.

Magiczna 7 #2: Przeciwko wszystkim

Drugi tom ujawnił w końcu kolejną osobę władającą mocą, ale też pokazał pełen arsenał tytułowej siódemki. Osób obdarzonych różnymi darami magii, pozwalającymi im kontrolować konkretne elementy. Poznaliśmy wcześniej pięcioro z nich, teraz przyszła pora na szóstego maga oraz garść informacji o ostatnim z całej grupy. Oczywiście nie zabrakło fajerwerków i całkiem ostrego pojedynku pomiędzy dziećmi a dorosłymi.