Indygo

Depresja jest bardzo poważną chorobą, z którą zmaga się wiele osób. Sam byłem jej ofiarą, gdy spadły na mnie w masowej ilości wieści o moim zdrowiu, ale dzięki żonie udało mi się, choć było to ciężkie, wydostać z tego stanu. Temat trudny i raczej nie poruszany przez środowisko growe, gdyż to medium ma służyć rozrywce. Jednak czasem warto sięgnąć po taki temat i w przeszłości gry pokazywały, że potrafią zrobić to doskonale. Na przykład "That Dragon, Cancer" opowiadający historię walki rodziców o życie swego kilkunastu miesięcznego syna, albo "This War of Mine" pokazujący dramat ludzi znajdujących się w oblężonym mieście. Takie tytuły, ciężko nazwać grami jako takimi, bo wyciskają z oczu odbiorców łzy, niemal na każdym kroku. "Indygo" polskiego studia Fat Dog Games również postanowiła poruszyć temat depresji, ale z zupełnie innej strony. Takiej codziennej, gdzie ofiara sama sobie jest katem, gdyż nie potrafi wyjść z pokoju w którym się zamknęła. Mimo, że ma do niego klucz. Pomysł świetny, ale z realizacją... cóż, tutaj jest kilka zgrzytów.

Spellcrafter (PC)

Są gry które wypadają świetnie wszędzie, mamy też takie będące od samego początku kpiną z graczy. Lecz najczęściej jeśli coś sprawdza się na urządzeniach mobilnych, to na PC już nie. Spellcrafter jest tego doskonałym przykładem. Produkcja przeznaczona na tablety oraz telefony, szybko podbiła serca graczy. Nie było to trudne, gdyż zabawa była prosta, a zarazem ciekawa i przywodziła na myśl ukochaną przez rzesze ludzi serię Heroes of Might & Magic. Niestety rynek PC jest o wiele bardziej wymagający, okrutny oraz bezlitosny. To co mogło królować na urządzeniach mobilnych, w starciu z legendami oraz skrytymi w ich cieniu klonami, mogło skończyć tylko w jeden sposób.

Lumino City

Po przeszło dziesięciu latach bycia recenzentem, mając na sumieniu kilkaset materiałów i zagraniu w blisko tysiąc gier, wciąż jestem zaskakiwany. Raz negatywnie innym razem pozytywnie, jednak czasami zwyczajnie brak mi słów. Kiedy w moje ręce trafiło Lumino City, myślałem że to co widzę to fikcja. Uwielbiam filmy robione techniką animacji poklatkowej, ale jeszcze nigdy nie grałem w tego rodzaju grę. Praca nad nią pochłonęła ponad 3 lata, jednak zdecydowanie warto było poświęcić się temu projektowi bez reszty, aby pokazać, że gry komputerowe mogą być prawdziwym dziełem sztuki.

Ego Protocol

Bardzo lubię gry indie, potoczne nazywane przez graczy "Indykami", gdyż ogromna ich liczba to udane tytuły. Co prawda zdarzają się niewykorzystane potencjały jak Cradle, czy kompletne porażki w postaci Typomana, jednak zdecydowana większość jest produktami w pełni grywalnymi z satysfakcjonującą rozgrywką. Czasem jednak zdarzy się gra, gdzie naprawdę trudno wydać werdykt. Z jednej strony jest genialna, a z drugiej posiada tak głupie niedociągnięcia, że aż dziwi fakt ich występowania. Wydawać by się mogło, że wręcz naturalnym będzie dostrzeżenie takich skaz przez twórców. Ego Protocol idealnie pasuje jako przykład właśnie takiego tytułu, co w sumie trochę smuci, gdyż mamy do czynienia z rodzimą produkcją.

Darkest Dungeon

Dawno nie przyszło mi grać w porządną grę opartą na eksploracji lochów. Jeśli już coś było w tym temacie warte uwagi, to najczęściej spod znaku Hack&Slash, którego jakoś wielce nie kocham. Z rutyny wyrwał mnie Darkest Dungeon stworzony przez studio Red Hook, a w Polsce wydany dzięki CDP. Jest to wymagające RPG, w którym zwiedzamy ponure miejsca i walczymy z wszelkiej maści monstrami. Stary, sprawdzony schemat, jednak tutaj podany w zupełnie innym wykonaniu oraz ciekawie doprawiony.

Oxenfree

Witaj na wyspie pełnej tajemniczych zjawisk, które odkryjesz za pomocą… radia. Brzmi jak wprowadzenie do rasowego horroru? Z pewnością, jednak Oxenfree, to nie klasyczna gra przygodowa w klimatach grozy, pokroju Black Mirror. Night School Studios, złożone z ludzi TellTale Games oraz Disney Games, dało graczom nowy wymiar zabawy opartej niemal wyłącznie na dialogu i podejmowaniu decyzji w krótkim czasie.