Spellcrafter (PC)

Są gry które wypadają świetnie wszędzie, mamy też takie będące od samego początku kpiną z graczy. Lecz najczęściej jeśli coś sprawdza się na urządzeniach mobilnych, to na PC już nie. Spellcrafter jest tego doskonałym przykładem. Produkcja przeznaczona na tablety oraz telefony, szybko podbiła serca graczy. Nie było to trudne, gdyż zabawa była prosta, a zarazem ciekawa i przywodziła na myśl ukochaną przez rzesze ludzi serię Heroes of Might & Magic. Niestety rynek PC jest o wiele bardziej wymagający, okrutny oraz bezlitosny. To co mogło królować na urządzeniach mobilnych, w starciu z legendami oraz skrytymi w ich cieniu klonami, mogło skończyć tylko w jeden sposób.

Gardens Inc.

Nie cierpię gier dla casuali, choć zdaję sobie sprawę z tego, że posiadają wielu fanów. Do tego też sprawdzają się idealnie jako produkty na urządzenia mobilne, zatem nic dziwnego że wydawcy nie wypuszczą z rąk tak złotodajnej kury. Jednak czasem w tym natłoku słodkich kwiatków, głupich postaci i pseudo łamigłówek znajdzie się perełka. Jedną z nich jest Gardens Inc. będący dziełem polskiego studia World-LooM. Wydawnictwo IQ Publishing wydało na PC całą serię w jednym pudełku, jako edycję specjalną, a ja, mimo początkowych wielkich obiekcji, po raz pierwszy wsiąkłem na wiele godzin w grę o sprzątaniu oraz uprawie ogródka.

Anna's Quest

Samotne przygody dziecka, które wyrusza w pełną niebezpieczeństw podróż, nie są czymś nowym w grach przygodowych. Jednak realizacja scenariusza oraz puenta z niego płynąca to już osobna para kaloszy. Anna's Quest to opowieść o dziewczynce, która chcąc uratować dziadka wpada w tarapaty. Jak to zwykle w baśniach bywa, nic nie dzieje się z przypadku, a nasza bohaterka spotka na swej drodze wiele postaci, zarówno ludzkich jak i zwierzęcych albo fantastycznych, którzy pomogą jej w wypełnieniu swego przeznaczenia. A może odkryciu prawdy, która wyzwoli tych co się przed nią ukrywają? W świecie gdzie żyje Anna, każdy ma dwie twarze i nic nie jest takie jakim mogłoby się zdawać na pierwszy rzut oka.

Ego Protocol

Bardzo lubię gry indie, potoczne nazywane przez graczy "Indykami", gdyż ogromna ich liczba to udane tytuły. Co prawda zdarzają się niewykorzystane potencjały jak Cradle, czy kompletne porażki w postaci Typomana, jednak zdecydowana większość jest produktami w pełni grywalnymi z satysfakcjonującą rozgrywką. Czasem jednak zdarzy się gra, gdzie naprawdę trudno wydać werdykt. Z jednej strony jest genialna, a z drugiej posiada tak głupie niedociągnięcia, że aż dziwi fakt ich występowania. Wydawać by się mogło, że wręcz naturalnym będzie dostrzeżenie takich skaz przez twórców. Ego Protocol idealnie pasuje jako przykład właśnie takiego tytułu, co w sumie trochę smuci, gdyż mamy do czynienia z rodzimą produkcją.