Chocolate (Netflix)

Jest to drugi serial koreański, który przyszło mi obejrzeć i przyznaję, że coraz mocniej wkręcam się w to kino. W przeciwieństwie do omawianego już "Hometown Cha-Cha-Cha" tym razem mamy znacznie więcej tematów życiowych oraz dramatów rodzinnych niż klasycznej komedii romantycznej. Dla mnie był to niewątpliwie spory atut, bowiem 16 odcinków wchłonąłem nie tylko ze smakiem, ale też mam ochotę wrócić kiedyś do tej opowieści. Jest dojrzała, posiada sporo zwrotów akcji oraz dość specyficzny happy end. Czemu? Bo lwia część fabuły rozgrywa się w hospicjum, a widzowie obserwują, jak główni bohaterowie towarzyszą pacjentom w ich ostatnich chwilach, próbując je osłodzić.

Wielka woda (Netflix)

W lipcu 1997 roku miałem 14 lat i byłem na koloniach letnich w Wiśle. Gdy wraz z cztery lata młodszą siostrą patrzyliśmy na potężną masę wody, przewalająca się w kamiennym korycie, gdzie jeszcze kilka dni wcześniej płynął strumyczek, to byliśmy zafascynowani tym widokiem. Jakoś do nas nie do końca docierała cała sytuacja z powodzią. Pamiętam doskonale huk wody, która sunęła z pełnym impetem i wszyscy nam mówili, że najgorsze już za nami. I wtedy zaczęło lać. Ściana wody za oknem, cała ferajna dzieciaków uwieziona wraz z opiekunami w hotelu, który na nasze szczęście znajdował się na wzniesieniu. Pamiętam jak kazano nam się spakować i tak chyba trzy czy cztery dni siedzieliśmy na walizkach pod sam koniec turnusu. Gdy nadszedł w końcu dzień wyjazdu pakowano nas pospiesznie do starych autokarów, a każdy miał mieć swoje walizki jak najwyżej. Jadąc na dworzec odruchowo spojrzałem w stronę, gdzie kilka dni wcześniej z fascynacją oglądałem rwącą rzekę. Tym razem zamieniła się ona w monstrum. Brudną, spienioną masę wody, która napierała przed siebie jak oszalała podtapiając kamienny most. Wtedy naprawdę poczułem strach przed żywiołem.

Słudzy Króla Midasa (Netflix)

Na ten serial trafiłem przypadkiem. Jako miłośnik thrillerów, który uwielbia wyszukiwać smaczki kina europejskiego, nie mogłem przejść obojętnie obok tego tytułu. Choć do tłumaczenia samego tytułu bardzo się przyczepię, bo w mojej opinii zrobiono tutaj mocną wtopę. Jednak serial jest naprawdę świetny, mroczny i z nietuzinkowym zakończeniem, które, patrząc po opiniach w sieci, nie do końca zostało zrozumiane przez publikę. Dla mnie jednak jest bardzo wymowne, a hiszpańska produkcja okazuje się być bardzo wymowna w dzisiejszych czasach. Dlaczego? Zaraz to wam przedstawię.

Miłość, śmierć i roboty

Długo się zbierałem do tego serialu, czy raczej serii krótkometrażowych filmów, ale gdy już zasiadłem przed ekranem telewizora, to obejrzałem całość jednym ciągiem. Co ważniejsze - na koniec byłem smutny, że nie ma więcej odcinków. Jest ich 18, a każdy trwa mniej więcej od 10 do 16 minut, wliczając w to intro i napisy końcowe. Praktycznie każdy, poza jednym, to film animowany, wykonany różną techniką. Dominuje tutaj jednak animacja komputerowa i to naprawdę najwyższych lotów. Cholera, jestem zdania że część filmów promujących gry Blizzarda wygląda przy tym jak przedszkole dla animatorów. Poważnie. Poziom dzieł spotykanych w tej serii, to naprawdę najwyższa półka, jeśli idzie o doznania wizualne. W przypadku scenariusza jest różnie, ale i tak w większości wypadków wypada on pozytywnie. BA! Żałowałem nawet że 5 z tych historyjek to raptem krótkometrażówki, bo aż się prosiło, aby je rozwinąć w pełnoprawne dzieła. Myślę, że już tym krótkim wstępem przekonałem niezdecydowanych, ale pozwólcie, że wyłożę wam sprawę bardziej szczegółowo :)

Bonding

Sam zwiastun tego mini serialu zapowiadał, że będzie to coś ostro pokręconego. I tak jest w istocie, ale pomiędzy zwariowanymi, śmiałymi scenami, będącymi poniekąd satyrą odnośnie BDSM, bycia dominą i ludzkich perwersji (co nie znaczy, że wszystkie są fikcją), twórcy "Bonding" przemycili kilka ważnych tematów. Zaufania, świadomości seksualnej, tematów tabu, a najważniejsze - bycia sobą. Tak, mamy tutaj do czynienia z unikalnym komedio-dramatem, gdzie satyra i sprawy dnia codziennego zderzają się ze sobą, tworząc naprawdę ciekawy obraz. Całość składa się z 7 odcinków średnio trwających 15 minut, zatem spokojnie da się to obejrzeć przy jednym posiedzeniu. Dla mnie nie był to czas stracony, choć przyznaję, że ukazane tutaj preferencje seksualne nie należą do tego w czym gustuję.

Katedra w Barcelonie

Netflix ma to do siebie, że posiada ogromną bazę seriali kostiumowych, pochodzących z różnych zakątków Europy. Jest to jeden z tych powodów, dla których klasyczna telewizja nie ma dla mnie kompletnie nic do zaoferowania. Innym jest możliwość oglądania filmów i seriali z oryginalną ścieżką dźwiękową. W przypadku hiszpańskiego mini serialu "Katedra w Barcelonie", opartego na powieści Ildefonso Falconesa, nie było w opcjach lektora, choć i tak bym go pewnie nie wybrał, na rzecz napisów. Oryginalna ścieżka dźwiękowa zawsze wypada dla mnie lepiej, choć nie ukrywam mojego sentymentu do pracy naszych lektorów. Serial składa się z 8 odcinków, każdy trwa średnio 55 minut i opowiada o dość burzliwym okresie w dziejach Barcelony. Konkretniej losy Arnau Estanyol i jego bliskich, zaś w tle powstaje tytułowa katedra. Serial łudząco podobny do "Filarów ziemi", ale też bardzo się od niego różniący.

Alias Grace

Ostatnio coraz chętniej sięgam po miniseriale, których na Netflix jest naprawdę dużo. Jednym z nich jest "Alias Grace", z niewiadomej mi przyczyny przetłumaczony u nas na "Gace i Grace". Niby łapię zamysł tłumacza, ale po prostu nie było sensu zmieniać tytułu oryginalnego, który mówi wszystko. Jest to historia pewnej kobiety, która jako starsza nastolatka, została skazana na karę śmierci przez powieszenie. Powód? zabiła swego pracodawcę i jej gospodynię, a we wszystkim pomógł jej stajenny. Karę jednak zamieniono na długoletnie więzienie, bowiem opinia publiczna stawiła się za kobietą, która uważała że jest niewinna. Cierpi bowiem na amnezję i nie pamięta pewnych wydarzeń z czasu morderstwa. Młody lekarz, studiujący psychologię ludzkiego umysłu, przybywa spotkać się z tytułową Grace, która siedzi w więzieniu od blisko półtorej dekady. Ma on pomóc przypomnieć sobie kobiecie tragiczne wydarzenia, tym samym dociec prawdy i uniewinniając ją. Nie wie jednak, na co tak naprawdę się porywa.

The Frankenstein Chronicles, sezon 2

Drugi sezon tego mini serialu rozpoczyna się z mocnym przytupem. John Marlott (Sean Bean) został wskrzeszony, po tym jak powieszono go za zbrodnię, której nie popełnił. Były inspektor policji, zbiegł jednak swemu oprawcy, jednak w niejasnych okolicznościach wylądował w przytułku dla obłąkanych. Zawieszony między życiem a śmiercią, jego dusza nie może zaznać spokoju, powracając wciąż do ożywionego, znacznie silniejszego i odporniejszego ciała. Pewnego razu Marlott odzyskuje jednak zmysły, a co za tym idzie wspomnienia. Wydostaje się z przytułku, wracając do Londynu, gdzie szuka swego mordercy. Szybko dociera do niego informacja, że od czasu tragicznych wydarzeń minęło bez mała kilka lat, a sytuacja na scenie politycznej mocno się zmieniła. Spotyka jednak osoby, które mogą mu pomóc, podczas gdy miastem wstrząsa kolejna fala przerażających zbrodni. Ktoś morduje duchownych i wyrywa im serca.

The Frankenstein Chronicles, sezon 1

Uwielbiam kreacje Sean'a Bean'a, choć ten aktor dość często "ginie" na ekranie. Tym razem przyszło mu jednak zmierzyć się z życiem pozagrobowym, tworem słynnego Wiktora Frankensteina. Słynnego w świecie literatury, bowiem wspomniany naukowiec nigdy nie istniał, a książkę o jego przygodach wydano w 1818 roku w Anglii. Napisała ją Mary Shelley, stając się tym samym prekursorką gatunku Science Fiction, który miał się dopiero w pełni narodzić. Właśnie ten historyczny element wykorzystano w serialu "The Frankenstein Chronicles" i zrobiono z tego genialny użytek. Dostaliśmy mieszaninę swoistego kryminału, a w zasadzie thrillera politycznego, z horrorem na pograniczu science fiction. Efekt, przeszedł moje najśmielsze oczekiwania.

Nocny recepcjonista

Serial Susanne Bier jest oparty na powieści Johna le Carre, która ujrzała światło dzienne w 1993 roku. Nocny recepcjonista opowiadał losy byłego żołnierza brytyjskiego, który starał się zdemaskować handlarza bronią w czasie końca Zimnej Wojny. Dzieło Bier przenosi ten sam konflikt na czasy współczesne i robi to wręcz perfekcyjnie. Zmieniły się rządy, czasy oraz ludzie, jednak motyw pozostał ten sam - władza oraz związane z nią pieniądze. Nie będę się jednak w tym materiale odnosić do tego jak przeniesiono wątki z książki na srebrny ekran. skupię się na ocenie serialu jako takim z pominięciem dzieła Johna le Carre. Dlaczego? Bo warto podejść do tego serialu właśnie od tej strony.

Bitwa o ciężką wodę

Poważne podejście do zagadnień II Wojny Światowej jest ostatnimi czasy rzadziej spotykane. Dominują głównie produkcje o amerykańskich herosach, którzy niewątpliwie istnieli, albo często przepełnione propagandą filmy zakłamujące obraz walczących stron w Europie. Sześciu odcinkowy serial Bitwa o ciężką wodę, za którego produkcję odpowiadały studia norweskie, pokazał na nowo jak podejść do mitów i tematów tabu związanych z tym okresem. Przedstawia on wyścig zbrojeń pomiędzy Niemcami, Anglią, USA i innymi krajami w walce o poskromienie potęgi energii atomowej. Jeśli ktoś był przekonany, że nad bronią nuklearną pracowali tylko amerykanie, a Projekt Manhattan był jedynym sukcesem w tej dziedzinie, to srogo się myli. Naprawdę niewiele brakowało aby III Rzesza pierwsza dotarła do mety, jednak dzięki Norwegom tak się nie stało, choć musieli zapłacić wysoką cenę za swój sukces. Oto losy ludzi, którzy starli się z sobą w walce o potęg atomu w czasach gdy cała Europa płonęła.