Czytając tą serię, którą kocham całym sercem i jest jedną z pereł w mojej kolekcji, mam w głowie nieodparty dylemat. Z jednej strony widzę, że Xavier Dorison chce pokazać, jak można wygrać rewoltę bez użycia przemocy, bowiem sam w to wierzy. Z drugiej natomiast mam wrażenie, że nieświadomie udowadnia czytelnikom jaka jest prawda, a ta mówi wprost: Żadna walka nie obejdzie się bez ofiar. Już przy pierwszym tomie popełniłem polemikę na tym polu obalając pewne założenia z przedmowy, gdzie między innymi jako przykład "zwycięstwa" był podany ruch Solidarność oraz stojący na jej czele Lech Wałęsa. Tymczasem dziś doskonale wiemy, jaka była prawda, choć obecna władza robi wszystko, aby to za tuszować. W drugim tomie natomiast Dorison dobitnie pokazuje, ze ideały idą na bok, gdy tłumem targają emocje. Wtedy nikt i nic ich nie powstrzyma, nawet jeśli początkowe intencje były chwalebne.
